Fork dat loslaten

“Nou, dan moet je het gewoon loslaten.”

Ik trok haar bijna door de telefoon.

Als ik het gewoon los kon laten, had ik geen probleem. Ik weet dan ook niet hoe ze dat voor zich ziet en vraag het haar.

“Nou, dan denk ik er gewoon niet meer over na.”

Mijn boosheid ebt weg. Blijkbaar heeft de mevrouw aan de andere kant van de lijn een slecht werkende grijze massa. Het gesprek eindigt met een afspraak. Nadat ik opgehangen heb, denk ik na over loslaten.

Het komt blijkbaar vaker voor dat mensen dingen makkelijk kunnen loslaten. In hun hoofd draait er geen loopje met schrille kinderstemmetjes die ‘Thomas de trein’ en ‘Kinderen voor kinderen’ zingen en doorzingen en maar doordraaien. Bij het zien van een lege inbox denken zij: “Goh, wat lekker, ik heb al mijn mail afgehandeld!” en niet “Waarom heb ik geen mail? Zijn ze me vergeten? Waarom mailen ze mij niet? Denken ze dat ik niks kan? Vinden mijn vrienden me niet leuk meer?”

Mijn moeder maakte gisteren een aantal opmerkingen waar ik vandaag nog mee zit. Wat heet, mijn zusje maakte twee jaar terug een opmerking waar ik nu nog gekwetst door ben.

“Kijk je dan ook niet naar speelfilms?” “Nou, ik kijk wel naar films, maar niet als er in geschoten wordt. Of als er iets engs in voorkomt.” “Maar films zijn toch helemaal niet eng, je weet toch dat het niet echt is?” “Dat heeft helemaal geen invloed op de engheid – echt of niet.” “Tsjongejonge, wat een onzin.” “Voor jou is dat onzin, voor mij is het drie weken nachtmerries na het zien van ‘Schindler’s List’, we zijn allemaal anders.” “Jij krijgt nachtmerries van films?!” “Ja.” “Jij bent echt gek.”

Ik besprak bovenstaand gesprek met een vriendin, die me aanraadde nooit meer te praten met mensen zonder invoelend vermogen. Als ik het voor het kiezen had, dan deed ik dat ook niet. Helaas is dat niet het geval, soms moet je wel praten met mensen die te lomp voor woorden zijn. Die het geen probleem vinden om te kijken hoe de een de ander op gruwelijke wijze ombrengt. Die naar het nieuws kijken zonder bij elk ondervoed kind in huilen uit te barsten.

Wat ik wel merk, is dat ik steeds meer naar andere ‘jankerds’ toetrek. Ik ontdekte nog niet zo lang geleden dat ik niet de enige ben die niet naar het nieuws kijkt en dat ik niet de enige ben die moet huilen als ik mensen in een stadion mee zie zingen met Freddie en zn vriendjes tijdens Live Aid. Mijn lieve medejankerds vinden ‘loslaten’ ook een idioot concept.

Best fijn. Kan ik het idee dat het aan mij ligt fijn loslaten.

Advertenties
Be the first to start a conversation

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: