TW appreciation blogje

Posted on dinsdag. 6 maart 2012

6


Jaaaahaaaaaah, ik weet dat ik heb gezegd dat ik zou proberen om niet zo veel over TW te praten, bloggen en schrijven. Maar soms… soms doet hij dingen waarbij mijn hart zowat uit elkaar spat omdat ik zo van hem houd.

Zoals vandaag. Ik heb buikpijn. Stress en verkeerd eten en te weinig rust en te weinig slaap. Ik herinner me ineens dat ik als klein meisje zo vaak huilend van de pijn in mijn bed lag, vooral na een lange dag op school, te ziek om de volgende dag weer te gaan. Dat ik dan naar mijn oma mocht en daar op de bank onder een dekentje naar films mocht kijken. Mary Poppins. Heksen en Bezemstelen. Fabeltjeskrant, RainbowBright. Mijn oma maakte boterhammen met appelmoes voor me en een warme kruik en gaf me knuffels als ik die wilde.

Vandaag troost TW me, door helemaal zichzelf te zijn. Vrolijk, een beetje stout (de luieremmer stiekem openmaken en heel hard ‘oooooohhhooooohhh’ roepen) en lief. Nou is hij altijd wel knuffelig en houdt hij erg van op schoot zitten, maar vandaag bleef hij wel heel zoet naar HoelaHoep kijken.

HIj at zijn eerste kaastosti, een beetje onhandig, want een tosti is een beetje hard. ‘Mama ook een hapje?’ vraag ik beleefd, maar nee. Die tosti houdt hij voor zichzelf, een klein wonder, want delen is wat TW zo’n beetje het allerliefste doet. Hij gaf wel zijn beker met limonade aan me. Als troost denk ik.

Nadat ik mijn email had beantwoord, twitter had gebombardeerd en tumblr nog eens flink de once over had gegeven, zette ik mijn laptop neer. Mijn wallpaper is een foto van TW als minibaby. Hij ligt op zn buik, met zn kontje in de lucht te slapen. Het is nu een maand of vijftien later en TW zag zichzelf. Hij wijst. “Baby.” zeg ik en hij aait zijn eigen foto.

Dus kon ik me niet op mijn Project52 kan toeleggen. We zijn niet naar buiten ben geweest ondanks het prachtige weer en na twee paracetamol voelt het nog slechts alsof iemand probeert een gloeiende dolk uit mn navel te trekken. Een verbetering, zogezegd.

Maar dankzij TW nog geen gelegenheid gehad om ongelofelijk in zelfmedelijden weg te zakken of ontiegelijk pasgro te gaan zitten tweeten.

Zijn jullie even blij!

 

Advertenties