Project52, #19 – vilten

Posted on zaterdag. 11 februari 2012

4


Mijn zusje was in november jarig en zij kreeg van haar schoonmoeder een workshop vilten. Dat gingen ze dan samen met z’n tweetjes fijn doen. Dacht ik. Maar ik werd gebeld en ik mocht ook mee! Omdat ik ook van alles doe met vilt en omdat ik ook zo lekker aan de knutsel ben altijd.

Dat van dat ‘lekker’ komt niet van mezelf.

Dus stond ik vanochtend om half acht onder de douche, regelde alles zo dat we met het complete gezin om half negen in de auto zouden zitten, want ik moest om kwart over in W. zijn. Het liep gesmeerd. Ik hees TW in zijn skipak, pakte mijn mobiel en liep blij en vol van ‘ja, ik heb het voor elkaar!’ naar de auto.

Die niet startte.

Maar dan ook echt niet.

Ik stond met de tranen van frustratie naast dat ding en vloog Baardmans aan. Want dat doe ik dan. Het is immers zijn auto. Dus is het zijn schuld. Nee, in tijden van frustratie ben ik niet rationeel. Maar mijn moeder wel, want nadat ik Baardmans de huid had volgescholden, belde ik haar in tranen op dat ik niet kon komen omdat de auto het niet deed. Ze stond in vijfendertig minuten voor de deur, bracht me naar B. en daar kregen we allebei een kop thee (met steranijs, wat ik echt ontzettend vies vind, maar ja) en dook ik zo in de workshop. Schijnbaar begint een viltworkshop met een half uur theedrinken, dus ik had echt nog niks gemist.

Mensen, vilten is echt superleuk, maar foto’s maken terwijl je er mee bezig bent, is onmogelijk. Het is een waterballet van jewelste. Je start met een basisstuk, daar leg je dan vlokken lontwol op en als je compositie is zoals je het wil, dan verzuip je de boel in warm water met groene zeep en wrijf je de hele boel net zo lang tot het water koud is. Dan schuif je een stukje op en doe je het volgende deel. Als je het hele stuk heb koudgewreven leg je er een handdoek op en absorbeer je het meeste vocht. Dan rol je je natte bende op, knijpt het meeste water er uit en rolt vijf minuten heen en weer. Dan verzuip je de boel weer met soapy water en rolt het weer op en wiebelt het met meer druk weer heen en weer. Ook weer vijf minuten. Dat herhaal je zo’n vier keer. De laatste keer doe je dat met zo’n beetje je complete lichaamsgewicht en kokend water in plaats van lekker handwarm. Dan spoel je de boel uit en strijk je het en ben je klaar.

Dat ik daar dus drie uur over deed…. Nee, dat is heel normaal, want het wrijven duurt lang en het natmaken en het oprollen en dan die hele compositie maken, drie uur ben je sowieso wel bezig.

Maar het is wel heel mooi geworden. Heel anders dan ik me had voorgesteld en van mijn compositie is helemaal niks meer over. Maar daar vertel ik jullie later meer over.

Advertenties
Posted in: fröbel, persoonlijk