fork dat loslaten

Posted on woensdag. 1 februari 2012

9


“Je moet het gewoon loslaten.”

Ik trok haar bijna door de telefoon.

Als ik het ‘gewoon kon loslaten’, had ik geen probleem. Ik vroeg haar hoe ze dat voor zich zag, dat loslaten.

“Nou, gewoon niet meer aan denken.”

Mijn boosheid ebde weg. Blijkbaar had de mevrouw aan de andere kant van de lijn een gedoetje met haar grijze massa. Ik hing op en bedacht me dat ‘loslaten’ in de mode is. Met mode kan ik niet echt iets, zie ook mijn vorige post over make-up.

Een poosje geleden had ik een gesprek met iemand. Het verliep ongeveer zo:

Dingest: “Maar kijk je dan nooit een speelfilm?”
Kouw: “Ik kijk heel vaak een film, maar niet als er in geschoten wordt, kinderen in worden vermoord of er iets engs gebeurt.”
D: “Maar films zijn toch niet eng, je weet toch dat het nep is?”
K: “Voor mij maakt dat niet uit, het voelt echt aan.”
D: “Wat een onzin.”
K: “Voor jou onzin, voor mij drie weken nachtmerries omdat ik ‘Schindler’s List’ heb gekeken.”
D: “Jij krijgt nachtmerries van films?!”
K: “Ja.”
D: “Jij bent echt gek.”

Ik besprak dit met een vriendin. Een medejankerd. Zo een die ook moet huilen als ze verhongerende kindertjes ziet op televisie. Die ook niet naar het nieuws kijkt. Die het ook zielig vindt als iemand niet gekozen wordt voor een werkgroep of als niemand op komt dagen bij een kinderfeestje. (Ik moet nu al een traan wegvegen, wat een afschuwelijk idee… helemaal als het je al eens is overkomen, geen wonder dat ik geen feestjes of etentjes wil geven…).
Zij raadde me aan nooit meer met dit soort lomperikken te praten. Helaas is dat onmogelijk. Als je ergens werkt, kun je niet om deze mensen heen. Een compleet gebrek aan invoelendheid is eerder regel dan uitzondering.

De mevrouw aan de telefoon en Dingest hebben geen last van een doorlopend ‘loopje’ van schrille kinderstemmetjes die ‘Thomas de Trein’ of ‘Kinderen voor kinderen’ zingen. Van een gapend schuldgevoel als hun moeder moet komen helpen bij het opruimen van de bovenverdieping is ook geen sprake – al is het maar omdat zij nooit last hebben van tegenstribbelende was/droogcombi’s en paralyse bij het zien van troep. Zij storen zich niet aan een lege inbox, integendeel, ze denken: ik heb al mijn mails weggewerkt! Ik denk dan: waarom heb ik geen mail? Denken ze dat ik niks kan? Waarom mailen mijn matties me niet? Wat heb ik verkeerd gedaan?

Laat het los. Je zorgen worden er echt niet door opgelost. Gewoon niet meer aan denken, het komt heus wel goed. Alles wat je overkomt, gebeurt met een reden. “Als iedereen gewoon doet wat ‘ie leuk vindt, dan zou de wereld echt veel leuker zijn.”

Maar dan lig je wel in vuile operatiezalen waar de cholera welig tiert, wordt de vuilnis nooit meer opgehaald, zit er niemand meer aan de kassa en is een op de vijf volwassenen fulltime schrijver en leven we met zn allen ver onder de armoedegrens. Ik zelf zou eeuwige student worden en fulltime craftivist. Maar er zal niks meer zijn om voor of tegen te activeren, want er heerst totale chaos. Als iedereen zou doen wat hij of zij echt zou willen, dan zou de apocalyps nabij zijn en ik zie ook zo’n post-apocalyptische setting voor me, zoals in ‘Children of Men’, maar zonder Michael Caine.

Loslaten.

Ben je nou helemaal mal.

 

NB: deze post is herschreven nadat wordpress de originele post heeft opgegeten. Vandaar de zurigheid. De eerste versie (na negentien drafts) was lang zo zuur niet…

Advertenties
Posted in: comment, persoonlijk, werk