Project52, nummer 12, 13 en 14

Posted on maandag. 23 januari 2012

6


Gisteren tweette ik nog dat ik te moe was voor Project52. Dat het alfabetiseren van ALL THE BOOKS al mijn energie had opgeslurpt. Ik kreeg antwoord van de LogPoes en KatenHond: dat ik het alfabetiseren gewoon tot Project moest bombarderen.

Wat nou het punt is, is dat Baardmans en ik rommelkonten, chaoten en slordigerds van de bovenste plank zijn. Echt, met medailles en benoemingen in de eerste klasse. Onze ouders hebben wel geprobeerd het ons aan te leren, maar opruimen, netjes en schoon houden, dat is niet iets dat bij ons vanzelf gaat. De enige kamer die altijd netjes en schoon is, is de kamer van TW. Nou staat daar ook nog nauwelijks iets in, dus dat gaat veel makkelijker.

Doordat TW ergens moet slapen, hebben wij een kamer minder tot onze beschikking. Een kamer waar boeken stonden, dozen voor tijdschriften, knutseltroep, kerstboomoptuigspullen en wat dies meer zij. Al die spullen hebben we in de waskamer gepropt en een deel is naar de vliering gegaan. Want kerstboomoptuigspullen gooi je niet weg, ook al gebruik je ze maar drie weken per jaar. In de waskamer staat een was/droogcombi en een grote klerenkast voor Baardmans’ collectie t-shirts. Ook woont de slaapzak daar en het luchtbed, voor het geval er visite komt die wil/moet blijven slapen.

Daar kwamen twee kleine Billy’s bij, waar ik de boeken zo inkwakte. Ik had ze bij de verhuizing al rucksichlos in de grote Ivars gekwakt, dus het was bepaald niet makkelijk om iets te vinden in die chaos, zo stond de eerste Harry Potter gezellig naast ‘Specifiek Opvoeden’. Alle knutselspullen in dozen van verschillende formaten. Het wasrek dat altijd uitgeklapt staat en vol hangt, want de droger van die was/droogcombi doet het vrijwel nooit. Dan valt er hier wat en daar wat, er staat nog een stuk aanrechtblad, twee kastdeurtjes en groot stuk zachtboard. Schoenen, frutsels, wasgoed dat is gewassen is, maar niet opgevouwen. Echt, ik heb de blos hier van schaamte op mijn wangen staan. Maar! Zaterdag besloot ik dat het genoeg was geweest. Het Moet Anders! Een opgeruimd huis helpt bij een rustig hoofd. Ofzo. Dus sloeg ik aan de schlepp. In onze slaapkamer moest het bed op een andere plek, zodat de Billy’s erbij passen. De rommelkamer (vroeger heette die waskamer…) moest helemaal leeg. Na het vouwen van zeventien manden wasgoed en dat opgeruimd te hebben, sleepte ik het halve aanrechtblad (die dingen zijn zwaar!) naar de hoek achter de deur en checkte of die nog open kon. Jawel, dat kon nog. Het wasrek hing ik weer vol met halfdroge was en laadde ALL THE BOOKS van de kastjes op en naast de was/droogcombi (daar staat een soort van tafel overheen, maakt u zich geen zorgen. Zie ook foto.) Daarna trok ik de Billy naar de slaapkamer en toog naar beneden voor een bak thee.

Want dat had ik wel verdiend.

Zondag. Baardmans had de andere Billy leeggehaald en op z’n nieuwe plek gezet en ik nam de ene helft van de boeken onderhanden. Nou is het mijn werk, biebmiep zijn. Maar om je eigen boeken indelen, dat zou je eigenlijk niet moeten doen. Ik stond daar met Rita Kohnstamm’s ‘Ontwikkelingspsychologie I’ in mijn handen en dacht: “maar mijn collectie psychologie is te klein om er een specifieke SISO aan te hangen!” Ik heb al mijn secundaire materiaal maar apart gehouden en de boel op alfabet gezet. De ene kast is klaar. Het ziet er niet uit. Zo’n kleine Billy, double stacked. Maar het kan niet anders. Te veel boeken. Te kleine ruimte. Hoe je het maar zien wil, eigenlijk. Morgen ga ik de rest doen. Daarna ga ik die epische hoeveelheid wasgoed aanpakken, daarmee beeindig ik dan Project #12.

Om mezelf op te vrolijken besloot ik zelf chips te maken. In de oven. Mensen, wat mislukte dat jammerlijk. Ook al had ik mijn erpels zo dun gesneden als menselijkerwijs maar mogelijk was, het werden nare, bleke chips die er zeer slap bij hingen. Ik zelf was ook bijzonder slap, trouwens. Een Project dat mislukt. Daar hou ik dus niet van. Ik doe gewoon of Project #13 niet is gebeurd en maak een volgende keer zelf chips met de frietpan. Oh zo.

Maar omdat ik na het koken van het eten nog steeds dacht: gatver, wat ben ik toch een loser, bedacht ik dat ik wel kleine cupcakes kon bakken. Cupcakes bakken, dat kan ik. Daarnaast had ik een doosje blauwe bessen gekocht en het leek me nou lekker om die blauwe besen door een basisrecept te mikken om te kijken wat er uit zou komen. Project 14 dus!

Nou, het werden beestachtig lekkere blueberry cupcakes! Het beslag zag er raar grijs uit, maar na het bakken waren ze toch gewoon blond, met diep donkerroodpaarse bessen. En ze waren echt heerlijk. De overgebleven blauwe bessen kookte ik op met een bodempje water en een lepel suiker en mikte dat over de yoghurt. Nam een hap. En verbrandde keihard mijn mond.

Like you do.

Maar ik heb in een weekendje wel bijna drie Projecten afgerond. Dat dan weer wel. [insert strijdkreet] Ooooooehehahahaajoooooooooh[/strijdkreet]

Advertenties
Posted in: fröbel, persoonlijk, werk