Supermarktontmoetingen

Posted on vrijdag. 13 januari 2012

2


Baardmans en ik vlogen in de zomer van 2008 naar het verre, prachtige, bijzondere, ik-wil-terug Australië. Om half tien ’s avonds arriveerden we na een reis van 18 uur in Sydney, waar we werden opgehaald door mijn liefste oom en tante en reden naar het plaatsje waar zij wonen. Na warme thee en aanvullende informatie over Echt Iedereen, werden we naar bed gestuurd en om acht uur ’s ochtends wakker gemaakt om samen te ontbijten en daarna naar de supermarkt te gaan.

Ik was nog niet bekend met de afstanden en dacht dat we er heen zouden lopen.
Het was 18 mijl rijden.

Bij Woolies keek ik mijn ogen uit. Ik vind supermarkten sowieso fascinerend, maar dit was echt een soort praktisch museum en er waren planken vol spam (which is not even a food – volgens M, freundin van de LogPoes) en een hele gang met Nederlandse waar (drop, beschuit, speculaas, pindakaas). Tante L stuurde onze jetlagde lijven op zoek naar bouillonblokjes of Maggi of iets van gelijke strekking en we lopen zo’n gangpad in en tegen een mevrouw aan. Die ik ken. Die ik al zo’n veertien jaar niet heb gezien. Zij kijkt ook om en herkent mij ook.

Nicht M. Met zoon #2. In de ‘buurtsuper’. Wij wisten van elkaar niet dat wij er die dag, om die tijd zouden zijn. Toevallige ontmoeting.

Een ‘eens in je leven’ gebeurtenis.

Januari 2012. Wij vertoefden in de Nederlandse Biblebelt in een bungalowtje en zijn in het ontzettend leuke Amersfoort aan het winkelen geweest (aanrader! zelfs in de miezerige motregen is het er leuk!). Wij kennen onszelf: als we eenmaal in het huisje zijn, willen we niet meer naar buiten om boodschappen te halen, dus we besluiten naar de buurtsuper te gaan. Daar staan wij een beetje bij het bier te kijken (te veel keus, daar kan Baardmans niet zo goed tegen, dus dat duurt dan even) en loopt er een meneer tegen me aan.

Nou weet ik dat neef O. in Amersfoort woont. Maar ja, je gaat er toch niet van uit dat je die tegen het ranke lijf loopt in een supermarkt op een doordeweekse donderdag? Hij had zijn oudste dochter bij zich, die nogal verlegen is, maar die toch na een poosje wel loskwam. We liepen mee voor een kop thee. Ik vertelde hem het verhaal over M. en mij in de Australische supermarkt. hij lachte en schonk nog eens in. “Een beetje raar is het wel dat ik mijn familie in supermarkten tegenkom.” zei ik terwijl ik in mijn kopje roerde. “Ja. Best wel een beetje raar.” antwoordde hij. Ik zag hem vorig jaar voor het laatst, op de begrafenis van onze oom. Dit was een leukere visite. We hadden het niet over de begrafenis. Maar wel over muziek en snowboarden, over zijn Apple TV en over zijn dochters. En over boerenkool. Wat ik niet lust.

Nicht M. ook niet trouwens.

 

 

 

Advertenties