Niet groen

Posted on vrijdag. 6 januari 2012

2


Ik doe aan iGoogle en daar zit ook mijn feedreader in. Ik lees niet zo heel erg veel blogs (ja, de jouwe natuurlijk wel!), maar vandaag zat er iets in dat ik met een gniffel las. Bonnie’s oma is ‘green’.

De mijne niet.

Uit mijn oma komt net zo veel rook als uit de Forbo-schoorsteen. De tv gaat aan zo gauw ze is aangekleed en weer uit voor ze terug naar Omi met TWbed gaat. De radio staat de hele nacht aan. Ze leeft op prik-en-ping en magere kwark (zonder iets er in… yuk), rode port en Camel sigaretten en tuinieren is iets dat ze door mijn vader (schoonzoon) of mijn oom (haar jongste zoon) laat doen.
Er komt nauwelijks daglicht binnen door de knalrode luxaflex. Goed, ze hangt de was op en ze heeft nog haar mixer uit de zestiger jaren, maar ook alleen omdat die voor het laatst door mij is gebruikt toen ik daar vijftien jaar geleden woonde.
Maar verder is het een walhalla van consumptief kapitalisme. Waar ze zelf erg veel grappen om maakt, want terwijl ze van haar port nipt om kwart over elf in de ochtend, scheldt ze op Pauw en Wittemand omdat ze ‘de linkse boodschap’ niet goed genoeg voor het voetlicht brengen. Ze vloekt tegen de tv als Berlusconi te zien is.
Ze heeft intens verdriet om mensen die onder de armoedegrens leven. Ze vraagt zich af waarom mensen niet van hun luie krent afkomen om keihard te protesteren tegen het huidige kabinet en de denkbeelden van de PVV in het bijzonder. Mijn oma kijkt met veel plezier naar Downton Abbey, maar heeft na een aflevering een hoop te zeggen over de ‘privileged few’ – wat uit haar mond niet precies klinkt zoals het hier staat.
En op 1 mei zingt ze uit volle borst De Internationale. Alleen het eerste couplet – de rest kent ze niet meer uit haar hoofd. En sinds mijn opa dood is, is het niet meer helemaal in de wijs. Maar dat maakt niet uit. Ze meent ieder woord dat ze zingt.

Mijn oma is niet groen.

Mijn oma is rood.

 

(en ook bepaald niet dood!)

 

Advertenties
Posted in: activism, comment, familie