kouw in search of komjoenittie

Posted on woensdag. 7 december 2011

14


Dat ik dus iets ging doen en dat ik daar over ging nadenken en researchen en daardoor nieuwe inzichten verwierf.

edit: Let op: incoherente brij!

(wederom tl;dr aan het eind!)

Inzicht #1. Als je zoekt op begrippen als ‘loneliness’ krijg je een hoop troep die je als eenzameling alleen nog maar rotter doet voelen.
Inzicht #2. Als je zoekt op ‘building a community’ krijg je een hoop (nuttige) informatie over marketing van online producten
Inzicht #3. Ik zie het zelf ook niet zo helder.

Punten #1 en #2 – daar kan ik nou eenmaal niets aan veranderen, dus punt #3:

Waarom heb ik het niet helder? Wat probeer ik voor me te zien? Wat wil ik precies en hoe kan dat worden gerealiseerd?

Het idee ‘community’ scherp krijgen is niet moeilijk. ‘Community’ is een gemeenschap: een groep mensen die door onderliggende redenen bij elkaar hoort. Een groep mensen die met elkaar verbonden is en die zich daar vrij, gewenst en prettig bij voelt.

Hoor ik niet al bij een community? Nee. Niet echt.

Ik heb vrienden, gelukkig, maar die vrienden zijn niet allemaal bevriend met elkaar. De meeste kennen elkaar wel oppervlakkig vanwege verjaardagen of andere feestelijkheden, maar hebben verder geen connectie. Ze zijn mijn vrienden omdat ze leuk zijn en ze geven me een hoop energie, ik kan bij ze terecht en ze zien me – tenminste voor zo ver ik dat dan weet – niet als een ergerlijk aanhangsel.

Het gevoel van een gemeenschap voelde ik wel tijdens mijn tweede NaNoWriMo. November 2009: een groep mensen die allemaal meededen aan de gekte en daardoor onderling met elkaar verbonden waren. Binnen deze kleine gemeenschap ontstond er een veilig gevoel en een prettige sfeer. Het was fijn om daar elke week heen te gaan en daarna nog lang eens in de maand contact mee te hebben. Voor mij bestaat die community niet meer, niet in die hoedanigheid. Voor je nou begint te roepen: “Ja, maar we waren er dit jaar weer en je bent hartstikke welkom en het was superleuk!”, dat is vast helemaal waar, maar ik red het niet om 50k woorden te schrijven en doe dus niet mee aan de main activities. Mensen waar ik erg gehecht aan was, zijn verhuist of doen niet met meer mee, ik heb een kind gekregen (joh, echt? heeft nieieieieieiemand in de gaten…) en door deze veranderingen voelt het voor mij niet ‘goed’ meer.

Maar de NaNoWriMo community met zijn bijeenkomsten, forum en intermenselijk contact (*barfs*), dat is wel wat ik voor me zie.

Het Grote Probleem is dat als je eenzaam bent, dat vaak komt omdat je last hebt van angst. Sociale onhandigheid. Dat je bang bent dat als je dan bij de bijeenkomst arriveert je dan wordt uitgelachen/genegeerd/gepest. Want veel mensen die eenzaam zijn, hebben ervaringen uit het verleden die hen angstig maken voor meedoen in de toekomst.

Daarnaast: wat ga je bieden als community zijnde? Want community is geen plaats. Dat is voor sommige mensen een beetje moeilijk. Het is een gevoel. Maar het is natuurlijk wel prettig als je community ergens kan samenkomen. Internet is makkelijk. Je kunt je in anonimiteit hullen, je kunt je anders voordoen dan je bent en het is makkelijker om te zeggen: “Dit zeg ik, want nu niemand weet wie ik ben, durf ik dat. Als er lullig op wordt geantwoord, doe ik net alsof het een grapje was.” Maar ook – of juist! – online worden mensen vaak, veel en makkelijk gekwetst, iets dat je IRL makkelijker constateert en ondervangt.

Wat gaat deze mensen, de eenzamelingen, verbinden? Deze mensen die graag contact willen, niet meer eenzaam willen zijn en graag anderen willen ontmoeten? Want alleen dat (eenzaamheid) zal niet genoeg zijn.

Waar gaan deze mensen elkaar ontmoeten? Niet bij iemand thuis. Het idee is namelijk dat de plek om samen te komen toegankelijk is voor iedereen. Thuizen zijn van mensen en daar mag je alleen binnen op uitnodiging. Je moet dus een openbare plek zien te vinden.

Hoe gaan de eenzamelingen elkaar vinden? Hoe zorg je er voor dat ze door hun isolement breken? Want je kunt natuurlijk een website bouwen, data prikken voor bijeenkomsten en zorgen voor hapjes, drankjes en flashkaarten met gespreksonderwerpen, maar daarmee heb je de boel alleen gefaciliteerd. Echt van je ass af komen, dat is iets dat mensen zelf moeten doen, maar hoe help je ze daar bij?

Lieve lezer, weer een onaffe brij van een blogje. U ziet: ik wil wel, maar ik weet niet goed hoe. Maar de strijd is nog niet gestreden. Ik heb nog niet gevochten, laat staan een weg gebaand. Heeft u ideeen, ziet u dingen voor u, kunt u een helpende hand toesteken? Aarzel niet en gooi het in de comments!

 

TL;DR!!!
Hoe help je eenzamelingen zich over die drempel heen te zetten? Hoe bouw je een community? Waar kan die community samenkomen? Community is een gevoel, geen plek. Het doel is: help mensen die contact willen maken.

 
PS. Een kleine acti-fist: het is echt niet erg om iets vanuit een bepaalde ideologie te doen. Kerken/kerkgenootschappen zijn communities op zichzelf, dus mensen die vanuit die hoek willen komen, kunnen dat al. Het gaat hier specifiek om mensen die juist niet bij een groep horen of zich met een bepaalde groep kunnen identificeren.

Advertenties