Laatste tandartsfobie-post van dit jaar. Echt. Ik beloof het.

Posted on maandag. 14 november 2011

12


Om tien uur was het zo ver: de laatste afspraak bij de tandarts van de komende zes maanden, tenminste, dat dacht ik om die tijd nog. Ik moest een gat van veertien vierkante meter laten vullen en ik was nerveus, maar niet hysterisch en ging in de stoel liggen zonder mezelf eerst vermanend toe te spreken. Ik deed mijn mond open en schrok.

Het gaatje zat op een heel andere plek dan ik dacht.

Dat wat pijn doet als ik eet, is een gebroken vulling. Eén van de twee. En er zit onderin ook nog een groot gat. Ik was onthutst, mag ik wel stellen. Waarom was mij verteld dat ik alleen die twee dingen had (die vorige behandeling en deze dus)?

“Op de foto zie je niet alles. Jouw gebit doet geheimzinnig.” zei L. toen ik er naar vroeg. Ik vond het mooi gezegd. Zelfs mijn tanden waren bang voor de tandarts en verstopten hun foutjes en gebreken.

Dus nadat ik geprikt was (deed veel minder pijn dan de vorige keer, de plek maakt dus echt uit), onderging ik de behandeling met een paar tremortjes, maar ik liet geen traan, ook al moest mijn mond net iets verder open dan eigenlijk kan. Ik maakte afspraken (vier stuks, want er moet een controle bij en een mondhygienistbehandeling) voor januari en februari en vertrok weer. Naar binnen en naar buiten in precies een half uur. Zonder tranen. Zonder gillen. Zonder drama.

Wie had dat ooit kunnen denken?

Ik zit nu te verzinnen wat ik mezelf cadeau mag doen. Want zo’n prestatie moet beloond worden. Toch?

Advertenties
Posted in: Uncategorized