Maslow – deel drie

Posted on dinsdag. 11 oktober 2011

6


In juni keek ik naar de documentaire over de volgelingen van Baghwan. Ik dacht na over geloven, over volgen, over zelfontplooiing en zelfactualisatie. Ik schreef er twee blogjes over, beide met ‘Maslow’ in de titel. Dat hele Maslow-model en sektes en geloven, is iets waar ik sindsdien veel over nadenk. Zondag keek ik naar Louis Theroux en hij was voor de tweede keer naar de Phelps familie in Amerika. Als je googlet op ‘Phelps family‘ krijg je genoeg informatie om je een weekje zoet te houden.

Ik vond het weer raar. De absolute overgave aan een persoon. Iemand die zo haatdragend is bovendien. In tegenstelling tot Osho/Baghwan )die in essentie de mens als zijnde mens centraal stelde) is Fred Phelps voornamelijk bezig met zijn overtuiging dat de meerderheid van alle mensen wordt gestuurd door de duivel.

Dit beeld van ‘opvoeden voor de duivel’, bezeten door de duivel en de wrede, harde god die zij uit hun bijbels halen, maakte weer die verbazing in me los. Ik keek de aflevering helemaal en stortte me daarna op Google om te kijken wat de nieuwste theoriez zijn over het waarom. Waarom sluiten mensen zich aan bij een sekte of beweging?

Ik kwam daarbij Diane Benscoter tegen. Via Ted.com. Ik ben fan van Ted, of het nou Imogen Heap is die er een lied ten gehore brengt (en verdomde goed) of een mevrouw die haar eigen hersenbloeding vastlegde en gebruikte voor verder onderzoek, ik vind het allemaal superinteressant. Zo ook het verhaal van Diane (ik denk, ik tutoyeer maar, de kans dat ze mijn blog ooit onder ogen krijgt en dan ook nog begrijpt, is miniem te noemen). Ze kwam op haar zeventiende bij de Moonies terecht, werd daarna ge-deprogrammeerd en toen werd ze zelf ook deprgrammeur tot ze werd gearresteerd. Nu kijkt ze terug op die tijd en heeft ze een theorie geformuleerd die me aanspreekt.

“Extremist viral memetic infections” – je wordt letterlijk besmet. Je kunt besmet raken als je emotioneel kwetsbaar bent en als je niet in staat bent kritisch tegenover iets/alles te staan. Druk van een groep zal er ook aan bijdragen. Daarnaast zullen er nog meer factoren zijn, ik moet me nog verder verdiepen in deze materie, maar ik vind het redelijk logisch klinken.

Dus er zit maar één ding op: TW opvoeden tot een kritisch mens. Zodat hij niet gegrepen wordt door een groep. Een onafhankelijke geest. Die niet zo maar doet wat hem wordt opgedragen.

Toch doe ik ook iets fout. “Zwaai maar naar Nonna, kerel!” zeg ik enthousiast en uiterst inconsequent (in het kader van kritisch opvoeden) tegen hem als mijn moeder het huis verlaat. Ik doe het voor en zwaai naar haar, zij zwaait terug. TW kijkt me aan en lacht. Recht in mijn gezicht.

Typisch.

Advertenties