Upstairs Downton

Posted on zaterdag. 16 juli 2011

0


Eén van mijn favoriete series is ‘Upstairs Downstairs’ (de oorspronkelijke serie, uitgezonden op ITV tussen 1971 en 1976), maar die wordt nu langzaam verdrongen door ‘Downton Abbey’.

Van ‘UpDown’ leerde ik dat de dienstbare klasse vrijwel alles wist over de mensen die hen (schamel) betaalden en dat de hogere klassen bijna niets wisten over de mensen die ze (naar hun mening prima) betaalden. Ik leerde dat er verschil was tussen een ‘scullery maid’, een ‘house maid’ en een ‘parlour maid’. Dat een ‘footman’ iets heel anders was dan een ‘valet’ en dat de butler de baas is. Dat een Engelsman (m/v) niet bediend wordt bij het ontbijt en dat mannen nooit ontbijt op bed krijgen. Tenzij ze geveld zijn door Spaanse Griep of Malaria.

Ik leerde dat een ‘valet’  50 pond en een pak krijgt. Naast kost en inwoning. Hij zorgt voor de kleding van ‘meneer’, helpt hem ook met aankleden en uitkleden en pakt de koffers voor feestjes en schietpartijtjes in ‘the country’.
Een ‘scullery maid’ verdiende 13 pond, kreeg een uniform en twee schorten en stond om 5 uur op om het fornuis aan te doen, alle haarden aan te steken en ging naar bed als alle afwas was gedaan. Bij een flink feestje kon dat best na twee uur ’s nachts zijn.
Eerlijk was anders.

De mensen ‘upstairs’ vond ik in ‘UpDown’ nooit zo interessant. Ik vond ze eerlijk gezegd vreselijk saai. Blijkbaar identificeer ik me meer met de dienstbare klasse [insert laughter here]. In Downton Abbey is het anders. Daar vind ik de mensen ‘upstairs’ wel heel interessant. Ze hebben dan ook een werkelijk probleem: ze kunnen kwijtraken waar ze aan gewend zijn, namelijk: een titel en de plek waar ze wonen, zijn opgegroeid, mee zijn vergroeid.
En ‘Downton’ heeft Maggie Smith en Hugh Bonneville. Dat helpt natuurlijk wel. Daar kan geen Rachel Gurney of Simon Williams tegenop!

In de meeste ‘period drama’s’ zijn de bedienden alleen op de achtergrond aanwezig. Ze zweven zwijgend door het beeld (Cranford uitgezonderd, Martha’s perikelen worden prachtig uitgebeeld door Claudie Blakeley) en zijn de vleesgeworden uitspraak: ‘children and servants should hardly be seen and not heard’.

Ik hou dus erg van ‘period drama’. Maar de reden waarom blijft me vreemd. Waarom zie ik graag dat vrouwen zich in een korset hijsen – wat ademhalen, zitten en eten vrijwel onmogelijk maakt – en dat mannen doen alsof ze geen probleem hebben met leggings? Na deze verhandeling weet ik het nog steeds niet. Wellicht volgende week meer?

Advertenties
Posted in: Uncategorized