follow up ‘Maslow’

Posted on vrijdag. 17 juni 2011

9


Ik had het vervolg van de documentaire opgenomen en keek hem gisteravond. Ik keek naar de vier hoofdpersonen en vond het confronterend.

Zij volgen hun pad zoals ze het zien, zonder angst. De een woont in Denemarken met zijn vrouw en kind. Hij past meditatietechnieken toe tijdens zijn werk als schilder (als hij werkt, hij is regelmatig werkloos). Hij lacht nog steeds een beetje vreemd, maar hij zegt ook dingen die me erg raken. Over hoe het leven als twee volwassenen groots verschilt van het leven als twee volwassenen en een kind.

De leidster van de commune leeft in (of op?) Ibiza. Ze geeft daar meditatieworkshop, meditaties van Osho (de naam die Bhagwan aannam toen hij terugkeerde naar Poona) en ze heeft contact met haar familie, een contact dat verbroken was. Ze leeft in absolute overgave, een vertrouwen dat ik niet ken. Waar ik jaloers op ben, ik durf die grote plannen en dromen die ik heb niet te verwezenlijken.

Degene die ik al zo’n griezel vond in 1984, vind ik nu helemaal een engerd. Over zweven gesproken ook, maar ik krijg vooral een ontzettend slechte vibe als ik hem zie tijdens een massale meditatie. Een meditatie waar wordt geschreeuwd, gelachen, gezongen, gedanst en gehuild. Tijdens het huil-gedeelte, ‘troost’ hij een jonge vrouw die op de grond ligt te janken. Nee, dat voelde wat mij betreft niet prettig. Maar hij is nog steeds zo zoekende, hij blijft maar goeroes volgen (hoewel hij zegt dat hij nu zijn eigen goeroe is).

De jongste van het stel woont in de tropen. In een groot huis dat ze zelf gebouwd heeft. Haar vriend woont op hetzelfde land, maar in een eigen huis. Ze wonen niet samen. Ze kent verdriet, haar moeder is overleden. Ze heeft het daar erg moeilijk mee. Ze werkt als assistente in een Rudolf Steiner school. Ze kan nog steeds goed koken. Ze kweekt boompjes.

Allemaal denken ze met veel plezier terug aan hun tijd in de commune. Ze hebben hun kettingen bewaard, een haar uit de baard van Osho (ik dacht: yuk!). Ze gebruiken alles was ze hebben geleerd in de Rajneeshpuram in hun dagelijks leven. Ze kennen een rust die ik niet ken. Ze gaan hun weg vol vertrouwen. Dat kan ik niet. Misschien wil ik dat wel.

Een leven zonder angst. Maar erg in het moment. Ik kijk erg naar de toekomst. Niet uit angst, niet uit een behoefte om iets te bereiken, maar om het leven dat ik nu heb te kunnen volhouden. Ja, ik bouw pensioen op. Ja, ik denk al na over de manier dat ik wil dat TW opgroeit en opgevoed wordt. Ja, ik denk na over hoe het allemaal moet als Baardmans niet snel werk vind. Zij doen dat niet. Ze vertrouwen er op dat het allemaal wel goedkomt. Of niet en dan is dat ook goed.

Ik voel sterk de behoefte de wereld naar mijn hand te zetten, te leven volgens mijn regels.

Dat hou ik ook zo. Toch heb ik wel veel geleerd tijdens het kijken. Ook loslaten moet af en toe kunnen. Het zoeken naar rust is niet raar, is geen schande. Maar ik hou de teugels vast. Dat hoort bij mij.

Advertenties
Posted in: Uncategorized