Janis, pizza en concerten van de halfdoden

Posted on vrijdag. 3 juni 2011

4


Het #LCF was bij mij. Zijn ze wel vaker. Dat heb je met #LCFfers, die komen gewoon als je ze nodig hebt. Zij doen crafty shit en ik hups er omheen met thee, glaasjes water en snackjes. Ik zorg voor lijmpistolen waar sommige leden zich dan mee verwonden en voor onbedoeld moederlijke aanmoediging (waarvoor nog mijn verontschuldigingen). Nou was TW ziekjes. Verhoging en genoeg snot om het Slime monster uit Ghostbusters een minderwaardigheidscomplex te geven, dus waren we niet naar buiten geweest. Buiten, dat is de supermarkt. Het was dus karig in de koelkast en voorraadkast. Maar ja, ik ben nou eenmaal de voederaar en beloof de dames dat er eten voor ze is.

In de kast lag nog een doos met twee voorgebakken pizzabodems. Een potje tomatensaus voor door de pasta. In de koelkast een zakje geraspte kaas. Dat was dus een pizza margherita. En van vier oudere witte boterhammen maakte ik kaneeltoast door ze te besmeren met boter, te bestrooien met suiker en kaneel en ze onder de grill te leggen. Hoewel intens kneuzerig, waren de Lezbians toch tevreden. Daar gaat het om.

Nou vertrokken ze redelijk op tijd, want de ene heeft een kat met diabetes die op gezette tijden geprikt moet worden en dan is het gezellig en veilig als de andere meereist, dus nadat ik ze had uitgezwaaid, zette ik TW bij zijn vader op schoot en schoof achter de laptop. ITunes aan, op de shuffle stand (die nu DJ heet en dat nergens over gaat). Janis kwam als eerste aan de beurt.

Janis is mijn eerste echte muzikale liefde. Nou ja, niet helemaal, want ik was als kleuter erg gecharmeerd van Maggie Reilly die “Moonlight Shadow” zong voor/met Mike Oldfield (tevens mijn allereerste tv-herinnering). Maar toen ik veertien was en bij mijn vader in de auto zat, zette hij ineens de radio harder en zei: “Volgens mij is dit wel wat voor jou.”

Hij kent me goed.

Ik had nog nooit eerder zoiets gehoord. Ik kende de passie van Aretha, ik kende de rauwheid van Bessie Smith, maar een combinatie zoals deze? Wat een openbaring! Intussen heb ik de albums en wat bootlegs en krijg ik nog de rillingen van ‘Work me Lord’ waar ze zichzelf helemaal geeft terwijl ze van alle drank en dope nauwelijks meer op haar benen kan staan.

Ze stierf jong. Ik kon haar niet meer in concert zien. Nou ja, live dan. Daarom ga ik naar concerten van mensen die wel eens het loodje zouden kunnen leggen binnenkort. Ik zag Bob Dylan in de HMH, samen met E. Want geef toe: Dylan ziet er al dertig jaar uit alsof hij zo kan omkiepen. Met L. zag ik Simon & Garfunkel, want je weet maar nooit of ze nog eens op reünietour gaan! Ook zagen we Tina Turner in het Gelredome. Een jeugddroom die uitkwam. Ik zag Radish op een festival. Ik vind ze nog steeds leuk.
Ook ben ik in het bezit van de EP’s van The Poeticores. Maar dat is weer wat heel anders.
En zo komen het #LCF, Janis en voorlopig met pauze zijnde bands weer bij elkaar, wat deze post mooi afsluit.

Nou, een stuk vrolijker dan de woensdagpost, toch?

Advertenties
Posted in: #LCF, muziek