Pauzedia

Posted on dinsdag. 24 mei 2011

27


Mijn moeder is alle dia’s aan het omzetten naar digitale stukjes data.
Alle dia’s.
Dat zijn weinig letters voor zo’n enorm project. Dozen en dozen vol dia’s zet ze om naar jpg. Dozen die van onze oude vliering komen, maar ook de dia’s die mijn opa heeft gemaakt. Van 1975 tot 1989 maakte de lieve man dia’s van zijn vakanties en sinterklaasvieringen om te bewaren voor het nageslacht.

Dat nageslacht ben ik.

Mijn opa had vier kleinkinderen – nou ja, de kleinkinderen zijn er alle vier nog, maar mijn opa sinds 2006 niet meer – en daar ben ik de oudste van. Dan is er mijn zusje en een nichtje en een neefje. Mijn zusje en ik staan veelvuldig op de dia’s. Hollandse kinderen. Blondharig en blauwogig kijken we onbekommerd de lens in van een camera die wordt vastgehouden door een man die voor ons een heel gewone opa is.

Zelfs al heb je twee opa’s (gehad), de één is je nader dan de ander. Als ik aan ‘mijn opa’ denk, dan is dat de vader van mijn moeder. Mijn andere opa, is ‘opa _kouw’. ‘Opa _kouw’ was al een oude man toen ik geboren werd. Ik ben zijn op één na laatste kleinkind. Mijn zusje is de jongste aan die kant van de familie.

Opa was pas 48 toen ik werd geboren. Ik heb een foto van hem waarop hij mij vasthoudt. Ik ben ongeveer drie dagen oud. Hij lacht naar me en ik val net in slaap. Ik ben de enige baby geweest die niet bij hem huilde. Een aantal dagen na mijn geboorte moest ik terug naar het ziekenhuis en mijn moeder mocht niet met me mee. Ze was te zwak om van haar bed te komen en moest zelf verzorgd worden door een kundige verpleegster. Met moederdag was zij alleen en ik ook.

Mijn opa is toen naar me toe gespurt. (Hij had ook zijn plaatje al doormidden gebeten terwijl mijn moeder aan het bevallen was, van pure zenuwen.)

Deze opa maakte dia’s van mij terwijl mijn oma me badderde in een zinken teil, terwijl ik tenten bouwde van stoelen en kleden en ik poseerde blij met cadeautjes die ik kreeg van Sinterklaas.

Laatst vond ik een foto terug van mijn opa die een cadeautje uitpakt. Die foto is nu mijn pauzedia. Hij komt naar voren als ik te lang de computer niet gebruik. Hij deelt een screensaverroutine met TW.

Opa heeft onze kindertjes nooit gezien. Ik vind dat heel jammer. Maar ik vertel wel veel over hem en ik zing de liedjes die ik van hem heb geleerd. En ik hoop dat mijn kind ooit ook zo onbekommerd in de camera zal kijken als wij deden, omdat we veilig en geliefd waren bij deze opa.

Advertenties
getagged: ,
Posted in: Uncategorized