Revival

Posted on maandag. 23 mei 2011

8


“Lord, send a revival!”Dat was het eerste dat ik dacht toen Poelekie en Esther het over een blogrevival hadden.

Gospel. Waarbij men zich in polyester overgooiers hult en zich de longen uit het lijf zingt, gevuld met een heilig vuur dat stuwt en stuurt. Ik ken het niet, dat heilige vuur. Ik ben beroepsatheïst.

In ons CPN-minnend, aktievisties gezin, waar wel naar Bob Dylan maar niet naar Chaka Khan werd geluisterd, was het bij het zien van ‘The Blues Brothers’ dat ik voor het eerst werd geconfronteerd met gospel en soul. Mijn vader speelde blues, krachtige riffen op zijn basgitaar. Ik kende Muddy Waters en ik kende Led Zeppelin, maar ik had nog nooit gehoord van Mahalia Jackson of Albertina Walker. In ‘The Blues Brothers’ gaat James Brown de congregatie voor. Hij zet ‘The Old Landmark’ in, alles is er: kracht en passie en liefde.

Ik zag deze film samen met mijn vader, die eigenlijk keiharde activist is, maar die het stiekem heel leuk vond om met mij naar foute Amerikaanse dingen te kijken, zoals ‘The A-team’ en showworstelen (Hulk Hogan!). Ik was zeven, denk ik. Acht misschien. En ik probeerde te verbergen dat ik huilen moest, maar ja, mijn vader is zelf ook nogal van de jankerige dus die begreep het wel.

Nadat Jake en Elwood hebben besloten dat ze de band bij elkaar gaan sprokkelen, gaan ze op zoek naar hun oude maten. Een daarvan is ‘Mad Guitar Murphy’ en die heeft een soulfood café, dat hij runt met zijn vrouw. Jake en Elwood zetten zich aan de bar, de een besteld droge toast, de ander een gebraden kip. Aretha Franklin komt naar buiten en laat weten dat ze niet gediend van dit soort praktijken en barst los in de (voor mij op dat moment) meest epische song ooit gezongen: ‘Think’.

Wat bruiste dat! Wat een gevoel! Wat een vrouw! En samen met mijn vader klapte ik mijn handen en deed een dansje in de woonkamer, voor onze zwart-wit televisie.

Nog steeds luister ik graag en veel naar Aretha Franklin. Ik ben soul gaan waarderen als iets exotisch dat vooral lekker is als je er niet te veel tegelijk van binnenkrijgt. Daarnaast wil ik iets dat niet te veel gepolijst is. Natuurlijk is er plaats in deze wereld voor Barry White en Luther Vandross, maar ik ga voor Aretha en Otis en voor Sam and Dave. Voor nu-soul ga ik voor Leela James.

Met mate.

En soms, als ik leeg ben en ik vind alles stom en ik haat (bijna) iedereen, dan ga ik naar YouTube en luister naar ‘His eye is on the sparrow’, ‘Higher and higher’ en ‘Oh happy day’ en dan kan ik er weer eventjes een beetje tegen.

ps. veel later kwam ik er achter dat mijn moeder stiekem naar Diana Ross luisterde…

Advertenties
getagged: ,
Posted in: Uncategorized