Jankebel

Posted on dinsdag. 7 december 2010

3


Ik ben echt een ontzettende jankerd. Het zien van een klein kindje in Afrika dat huilt van de honger doet me bulken van innig medelijden. Daar heeft zo’n klein kindje helemaal niks aan, want mijn tranen zorgen er echt niet voor dat zij minder pijn in haar buik heeft.

Of de vader van een vriendin van mij die doodongelukkig met z’n zelfgemaakte curry op een vriend zit te wachten die niets van zich laat horen en nooit komt opdagen. Hartverscheurend vind ik dat.

Een kind op de vrijmarkt op een kleedje met oude speelgoedjes waar hij eigenlijk nog nauwelijks afstand van kon doen, maar hij wil zo graag iets nieuws en daar heeft hij centjes voor nodig. En dat dan niemand iets koopt of zelfs maar even stil blijft staan. Echt, nu ik het opschrijf knijpt m’n keel al samen.

Sommige mensen zeggen: “Ja, dat zijn je hormonen, wacht maar een maand of wat, dan zwakt dat wel af.” Ik moet ze teleurstellen, want ik brul de boel al jaren bij elkaar.

Zo’n anderhalve week geleden moest mijn kind een kleine medische ingreep ondergaan. Z’n eerste. Nog voor z’n eerste inenting. De dokter bekeek het te behandelen gebied en gaf aan dat het inderdaad gebeuren moest.
Een te kort tongriempje is lastig met drinken en later wordt het ook moeilijk met praten. Dus hield ik hem op schoot, z’n armpjes dicht tegen zijn lijfje, de assistente hield z’n hoofdje en kinnetje vast. De dokter stak een speciaal tetanium spateltje met uitsparing onder de tong van TroelieWoelie en met een opgewaardeerde nagelschaar knipte hij het vliesje los. Bloed overal.
TroelieWoelie brulde. HIj huilde met echte tranen en ik liep naar de wachtkamer waar mijn moeder op ons wachtte, terwijl het bloed uit z’n mondje stroomde. Ik gaf TroelieWoelie aan zijn oma en daar kwamen ze.

Mijn tranen. Niet te stuiten.

Vandaag kwam er een mevrouw bij ons thuis om TroelieWoelie in te enten tegen DTKP (Difterie, Tetanus, Kinkhoest en Polio) en Pneumokokken. Ze stak de ene naald in TroelieWoelie’s ene beentje en daarna een andere in het andere been. TW mopperde bij eerste en brulde bij de tweede anderhalve minuut.

En ik huilde niet.

Wat een overwinning.

Wel een beetje jammer dat ik net bij het lezen van Simon Carmiggelt weer lichtelijk betraand raakte. Ik denk dat ik er nooit vanaf kom. En eigenlijk vind ik dat niet eens erg. Zoals @LogPoes al zei: “Ik ben niet hoogsensitief, anderen zijn gewoon afgestompt.”

Dat laat ik op een t-shirt drukken en op de achtergrond komt dan: ‘Jankebellen roeleren’.

Want dat is gewoon zo.

Advertenties
Posted in: Uncategorized