De heenweg startte in het pittoreske A alwaar ik om acht uur zevenenveertig de Sprinter naar onze metropool nam en de LogPoes voor de MegaBucks ontmoette. Daar raakte een baliemedewerkster helemaal van streek omdat we haar vertelden dat ze onze reis al zo veel plezieriger maakte door ons zeven euro te besparen.

De trein naar Antwerpen vertrekt op het verste en meest winderige spoor en de omroepster ingehuurd door het Centraal Station vond het nodig om drie keer om te roepen dat de eersteklasrijtuigen (ik hoop eigenlijk dat alle rijtuigen eerste klas zijn, ik kreeg al visioenen van metaalmoeheid en ontsporen) aan de voor en achterzijde van de trein waren gesitueerd. In de trein scoorde ik keihard een vierzits en ging pontificaal zitten terwijl naast ons twee dames zich van diverse jassen, sjaals en tassen ontdeden en ze openden hun Volkskranten en hadden het over De Wereld Draait Door terwijl wij het over het Hollandsch landschap hadden, de rhubarb slice aten en heel veel lachten en praatten.

Halverwege moest ik al ontzettend nodig naar de WC, maar ik ga dus gewoon echt niet in de trein, dus hield ik het op tot in Antwerpen, maar daar ging ik dan ook flink loos op een stationstoilet dat stevig naar bleek rook en eerst compleet onvindbaar was. Na deze korte stop togen we naar buiten, de motregen tegemoet, wandelden langs de bouwput, de Meir op en ik pinde wat verse euro’s. We vervolgden onze weg naar de Aalmoezenierstraat en we vonden daar de lollypop-up shop vol met spullies die ik allemaal wel wilde hebben. Prachtige insecten van blik op plastic vormen of in kleine gesloten terrarium, fragiele oorhangers, leuke sleutelhangers van vintage stofjes, lingerie, schoenen, heerlijk warme wollen sjaals en mutsen en nog zo veel meer. De mevrouw in de winkel was heel vrolijk en enthousiast en was heel behulpzaam bij het vinden van het restaurant dat we probeerden te vinden wegens schijnbaar meer dan fantastisch eten.

Ik kocht zelf een setje kaarten van  El dibujo del gato (maar wilde eigenlijk zo’n beetje alles wel kopen) en heb bij zo veel werken staan dubben, dat ik wat visitekaartjes heb meegenomen en alle Etsyhops die er vertegenwoordigd waren nog eens op mn gemak ga bezoeken. Anna Denise’s schilderijtjes, Viltstad’s leuke accessoires, de prachtige sieraden van Jagna Birecka, ik vond zo veel dingen zo mooi! De winkel en het concept deden me een beetje aan ‘eerst’ denken.

Na de lollypop-up shop was het tijd voor wat broodnodige peuzels en streken we neer bij een achteraffig restaurant. Hier zullen we zo’n uurtje gezeten hebben en toen gingen we de Meir weer op en bezochten achtereenvolgens een chocolaterie, Hennes, een naar patchouli geurende skatershop met een gniffelende meneer achter de toonbank bij de oorpluggen (voornamelijk naar aanleiding van mijn opmerking over die pluggen, uitgerekte oorlellen en tachtig kunnen worden en dan met oorlellen tot op je schouders rondlopen) en de Pipoos die uitverkoop had en-dan-weet-u-het-wel. Ik had me voorgenomen om niet te schleppen, maar kwam toch met een tuinbroekje en t-shirt voor TW en wat knutseltroep thuis.

Daarna doken we een bruut meurende supermarkt in op zoek naar kattentongen die ze niet hadden en togen naar het station, keurig op tijd voor de trein (die een Thalys bleek te zijn en we dus niet mee mochten zonder reservering en we wachtten vrij geduldig op de internationale Intercity van een half uur later) en spoorden terug naar Amsterdam. Ik was uiteindelijk om kwart over acht thuis, alwaar ik werd verwelkomd door een poinkende TW en een blije Baardmans die direct een curry voor me in de microgolf zette.

Toen ik ‘s avonds het dekbed over me heen trok, voelde ik nog het spoor onder me voorbij razen en ik sliep binnen vijf minuten. Het was echt een uitstékende dag geweest.

Artistiek wazige foto van het station te Antwerpen

voor Logpoes reisverslag: http://logpoes.blogspot.com/2012/02/kouw-logpoes-op-expeditie-naar.html

En kouw, kun je nou echt nooit iets Nederlands maken?

Jawel, dat kan ik zelfs heel goed. Een appeltaart, pannenkoeken, hutspot: allemaal met grote regelmaat hier in huis te vinden. Maar nu ik die knalroze rabarber bij de supermarkt zag, dacht ik: als dat in het seizoen is, dan moet ik daar wat mee. En behalve als rabarbermoes komt de zure, zoete, glazuurafbrekende lekkernij niet veel op tafel hier in het Hollandse. Dus dan heb ik weinig keus en moet ik me wel overgeven aan Donna Hay of Nigel Slater.

Donna Hay is Australisch en als je 24kitchen kunt ontvangen op je tv, dan heb je haar vast eens voorbij zien schuiven. Ze heeft een keurige, lege, brandschone keuken, de meest prachtige accessoires die bij elkaar passen en van dat perfect gestylde haar. Haar programma heet: ‘fresh, fast, simple’, maar dit recept van haar vond ik gewoon op internet, op een Nieuw-Zeeuwse website. (Ja, ik weet ook wel dat het Nieuw-Zeelandse moet zijn, piepchinees.)

Het was zo makkelijk, ook al bestaat het uit drie delen!

Project52 – #20 – rhubarb slice

Verwarm de oven voor op 180C

Voor de bodem meng je 100gr gesmolten boter, 1/3c fijne kristalsuiker, 1c bloem, 1/2 tl bakpoeder, 1/2c geraspte kokos en 1/4c melk door elkaar. Als je nou geen fan bent van kokos of je bent enthousiast begonnen en je hebt het gewoon niet in huis, dan vervang je de kokos door dezelfde hoeveelheid bloem.

Leg een stuk bakpapier in een vierkante vorm (je lasagnaschaal is prima! die gebruikte ik ook. Die van mezelf dan.) en duw het deeg op de bodem. Goed aanduwen en voor 20min in de oven zetten.

Pak je rabarber, ik gebruikte 2 stengels, snij de lelijke plekken van de stelen, trek harde draden eraf en snij het in kleine stukjes. Neem dan 3/4c fijne suiker en een theelepel vanillie-extract en meng dat met elkaar en zet het even weg. Denk er om dat je rabarber niet in een metalen kom doet, maar in glas, aardewerk of plastic.

In een nieuwe kom (kies een beetje een flinke) doe je 1/4c fijne suiker en 1c bloem. Roer dit door elkaar. Neem dan 100gr harde boter (ze bedoelen dan dat je de boter direct uit de koelkast moet gebruiken) en snijdt die in de bloem. Daarna ga je er met je schone handen in en wrijf je de boter en de bloem door elkaar. Je krijgt dan grotere stukken en een soort broodkruimels.

Na 20 minuten haal je de bodem uit de oven en verdeel je er de rabarber over. De suiker heeft wat vocht onttrokken aan de rabarber, dat mag je er overheen gieten, maar denk er om dat je het deeg niet verzadigd, want dan wordt een kleffe, zompige boel. Je stort de broodkruimels (crumble) over de rabarber en zet de schaal terug in de oven. Ik bakte de mijne ongeveer 40 minuten.

Als je rhubarb slice uit de oven komt, moet je hem even laten afkoelen in de schaal. Een kwartier is voldoende. Snij de zijkanten los en dan kun je de slice zo uit de vorm tillen met behulp van het bakpapier. Snijd in 12 stukken en serveer bij de koffie of als toetjes met een beetje slagroom.

Waarschuwing! Rabarber is zuur. Na het eten zullen je tanden wat korrelig aanvoelen, net als bij spinazie wel eens gebeurt. Eet dit dus niet net voor je naar bed gaat, want je borstelt je tandglazuur helemaal naar de duvel en z’n ouwe moer.

De A, C, D, F en G zijn klaar. De A is van Activist, de C van Capri-Sun. De D van Doctor Who, de F van Fik en de G van Glitter. Ook al mag je geen glitter gebruiken. Dus ik heb er glitterpapier ingeplakt. That’ll show ‘m!

Ik recycle oude capri-sun pakjes, heb een Innocent smooties pak omgewassen voor een volgende pagina en ga voor de K een koekje van karton knutselen. Het ziet er allemaal vreselijk amateuristisch uit, maar ik heb er wel veel plezier in. Niemand zegt dat het perfect moet zijn. Alleen dat het voor 30 april in Brooklyn moet liggen. Maar ik heb in twee dagen zes pagina’s gedaan, dus met nog vijf of zes dagen zou het moeten lukken. Dan komt het moeilijkste: een bio schrijven. Toch denk ik dat dat ook vast wel lukt. Ik heb er voor gekozen om mn hele sketchbook gewoon in het Nederlands te doen. Niet omdat ik expressiever ben in het Nederlands, integendeel, in het Engels durf ik veel meer te zeggen! Maar het lijkt me leuk voor de librarian die mijn werkje gaat ontsluiten. Ziet ze nog eens wat anders.
(ik begon en vergat even dat het boekje naar Amerika moet… oeps…)

Maar nu zit ik dus met mn Project52. Ga ik elke pagina apart inwerken als project? Een cluster van pagina’s? Het hele sketchbook in een keer? Doe ik naast mijn sketchbook nog andere projecten om aan die gevreesde 52 komen? Ga ik nu dozen koekjes bakken (terwijl mijn regenboogkoekjes nog niet eens op zijn? Terzijde: TW kreeg een glitter in zn oog, dus tot hij vier is geen glitters meer op koekjes!)?

In ieder geval ga ik zwaar aan de craft met dat sketchbook en bak ik eind februari een Schwarzwalderkirschtorte. Mijn droomtaart. Dat ga ik doen met @macelmo, mijn bakker in crime. Daar maak ik foto’s van en die gaat zeker in Project52 komen. Suggesties wat betreft ‘what do do’, graag in de comments belllloowwww!

Dat van dat ‘lekker’ komt niet van mezelf.

Dus stond ik vanochtend om half acht onder de douche, regelde alles zo dat we met het complete gezin om half negen in de auto zouden zitten, want ik moest om kwart over in W. zijn. Het liep gesmeerd. Ik hees TW in zijn skipak, pakte mijn mobiel en liep blij en vol van ‘ja, ik heb het voor elkaar!’ naar de auto.

Die niet startte.

Maar dan ook echt niet.

Ik stond met de tranen van frustratie naast dat ding en vloog Baardmans aan. Want dat doe ik dan. Het is immers zijn auto. Dus is het zijn schuld. Nee, in tijden van frustratie ben ik niet rationeel. Maar mijn moeder wel, want nadat ik Baardmans de huid had volgescholden, belde ik haar in tranen op dat ik niet kon komen omdat de auto het niet deed. Ze stond in vijfendertig minuten voor de deur, bracht me naar B. en daar kregen we allebei een kop thee (met steranijs, wat ik echt ontzettend vies vind, maar ja) en dook ik zo in de workshop. Schijnbaar begint een viltworkshop met een half uur theedrinken, dus ik had echt nog niks gemist.

Mensen, vilten is echt superleuk, maar foto’s maken terwijl je er mee bezig bent, is onmogelijk. Het is een waterballet van jewelste. Je start met een basisstuk, daar leg je dan vlokken lontwol op en als je compositie is zoals je het wil, dan verzuip je de boel in warm water met groene zeep en wrijf je de hele boel net zo lang tot het water koud is. Dan schuif je een stukje op en doe je het volgende deel. Als je het hele stuk heb koudgewreven leg je er een handdoek op en absorbeer je het meeste vocht. Dan rol je je natte bende op, knijpt het meeste water er uit en rolt vijf minuten heen en weer. Dan verzuip je de boel weer met soapy water en rolt het weer op en wiebelt het met meer druk weer heen en weer. Ook weer vijf minuten. Dat herhaal je zo’n vier keer. De laatste keer doe je dat met zo’n beetje je complete lichaamsgewicht en kokend water in plaats van lekker handwarm. Dan spoel je de boel uit en strijk je het en ben je klaar.

Dat ik daar dus drie uur over deed…. Nee, dat is heel normaal, want het wrijven duurt lang en het natmaken en het oprollen en dan die hele compositie maken, drie uur ben je sowieso wel bezig.

Maar het is wel heel mooi geworden. Heel anders dan ik me had voorgesteld en van mijn compositie is helemaal niks meer over. Maar daar vertel ik jullie later meer over.

Maar hoe groot de variatie in de winkel ook is – ik noem spritsen, theebiscuit, lange vingers, gevulde koeken en garibaldi’s (die heten hier ‘Sultana’s', maar dat is een soort van merknaam en ik vind ‘garibaldi’ zoooooo mooi!) – je zult er niet gauw iets echt unieks aantreffen.

Zoals eenhoornpoep.

Mensen, ik had een fantastische dag en dat komt niet vaak voor. Ik besloot dit te vieren met een kleine koekjes-search op het internet en vond via-via-via een ‘ible genaamd “unicorn poop cookies“. Nou. Dan zoek je toch niet verder?

Maar het blijkt dat eenhoornpoepkoekjes gemaakt worden van wat ze in Amerika ‘sugar cookies’ noemen. En het recept in de ‘ible stond me bepaald niet aan. Dus toog ik naar de Godmother of Wholesome Housekeeping and Fiddling with the Stockmarket: Martha Stewart. Daar trok ik een recept vandaar, halveerde het en eindigde met een veel te nat deeg dat zo’n beetje tot achter mn oren zat en ik Baardmans moest vragen het reservepak meel uit het keukenkastje te pakken en over het aanrecht te strooien – de inhoud, niet het pak zelf.

Maar toen had ik ook wat.

Dat wat ik had, verdeelde ik in vieren en ik kleurde die delen. Oranje, paars, groen en roze. Het werd prachtig egaal en dat is echt heel wat. Eigenlijk heb ik het deeg een beetje teveel gekneed door het te kleuren, maar ja, dit is toch echt meer effect dan smaak. Een beetje. Zeg maar. Alles ging in stukjes plastic folie – wat na het tweede stuk deeg op bleek te zijn, dus toen moest ik een diepvrieszak in stukken knippen. Improviser olé!

Na een half uurtje rolde ik de boel uit en maakte een stuk dat ik toen weer oprolde voor regenboogkoekjes en dat legde ik in de vriezer, want dan kun je het beter snijden (helaas, het lukte deze keer minder dan met de spiraalkoekjes, maar goed, het smaakt echt nog superlekker!). Van de afsnijdsels maakte ik dus poep. Eenhoornpoep. En als u mij kent, weet u dat ik nu al een kwartier aan het gniffelen ben, want ik ben zo’n kleuter die heel hard moet lachen om het woord ‘poep’.

De poep ging in de oven en kwam er na twaalf minuten op 175 graden Celcius helemaal lekker uit! Hoera!
Hieronder vindt u een fotoverslag!

(Als u nou zelf sugar cookies wilt maken, dan kunt u het best het recept van Martha Stewart gebruiken en kijken over er nog meel bij moet. Meel reageert de ene dag zo en de andere dag weer anders. Bij de Blokker verkopen ze van die maatbekertjes waarop ook een cup staat aangegeven. Een stick of butter weegt 113gr. Bent u ook weer helemaal op de hoogte. Ik had hier net zo goed dat recept neer kunnen zetten… )

Ik trok haar bijna door de telefoon.

Als ik het ‘gewoon kon loslaten’, had ik geen probleem. Ik vroeg haar hoe ze dat voor zich zag, dat loslaten.

“Nou, gewoon niet meer aan denken.”

Mijn boosheid ebde weg. Blijkbaar had de mevrouw aan de andere kant van de lijn een gedoetje met haar grijze massa. Ik hing op en bedacht me dat ‘loslaten’ in de mode is. Met mode kan ik niet echt iets, zie ook mijn vorige post over make-up.

Een poosje geleden had ik een gesprek met iemand. Het verliep ongeveer zo:

Dingest: “Maar kijk je dan nooit een speelfilm?”
Kouw: “Ik kijk heel vaak een film, maar niet als er in geschoten wordt, kinderen in worden vermoord of er iets engs gebeurt.”
D: “Maar films zijn toch niet eng, je weet toch dat het nep is?”
K: “Voor mij maakt dat niet uit, het voelt echt aan.”
D: “Wat een onzin.”
K: “Voor jou onzin, voor mij drie weken nachtmerries omdat ik ‘Schindler’s List’ heb gekeken.”
D: “Jij krijgt nachtmerries van films?!”
K: “Ja.”
D: “Jij bent echt gek.”

Ik besprak dit met een vriendin. Een medejankerd. Zo een die ook moet huilen als ze verhongerende kindertjes ziet op televisie. Die ook niet naar het nieuws kijkt. Die het ook zielig vindt als iemand niet gekozen wordt voor een werkgroep of als niemand op komt dagen bij een kinderfeestje. (Ik moet nu al een traan wegvegen, wat een afschuwelijk idee… helemaal als het je al eens is overkomen, geen wonder dat ik geen feestjes of etentjes wil geven…).
Zij raadde me aan nooit meer met dit soort lomperikken te praten. Helaas is dat onmogelijk. Als je ergens werkt, kun je niet om deze mensen heen. Een compleet gebrek aan invoelendheid is eerder regel dan uitzondering.

De mevrouw aan de telefoon en Dingest hebben geen last van een doorlopend ‘loopje’ van schrille kinderstemmetjes die ‘Thomas de Trein’ of ‘Kinderen voor kinderen’ zingen. Van een gapend schuldgevoel als hun moeder moet komen helpen bij het opruimen van de bovenverdieping is ook geen sprake – al is het maar omdat zij nooit last hebben van tegenstribbelende was/droogcombi’s en paralyse bij het zien van troep. Zij storen zich niet aan een lege inbox, integendeel, ze denken: ik heb al mijn mails weggewerkt! Ik denk dan: waarom heb ik geen mail? Denken ze dat ik niks kan? Waarom mailen mijn matties me niet? Wat heb ik verkeerd gedaan?

Laat het los. Je zorgen worden er echt niet door opgelost. Gewoon niet meer aan denken, het komt heus wel goed. Alles wat je overkomt, gebeurt met een reden. “Als iedereen gewoon doet wat ‘ie leuk vindt, dan zou de wereld echt veel leuker zijn.”

Maar dan lig je wel in vuile operatiezalen waar de cholera welig tiert, wordt de vuilnis nooit meer opgehaald, zit er niemand meer aan de kassa en is een op de vijf volwassenen fulltime schrijver en leven we met zn allen ver onder de armoedegrens. Ik zelf zou eeuwige student worden en fulltime craftivist. Maar er zal niks meer zijn om voor of tegen te activeren, want er heerst totale chaos. Als iedereen zou doen wat hij of zij echt zou willen, dan zou de apocalyps nabij zijn en ik zie ook zo’n post-apocalyptische setting voor me, zoals in ‘Children of Men’, maar zonder Michael Caine.

Loslaten.

Ben je nou helemaal mal.

NB: deze post is herschreven nadat wordpress de originele post heeft opgegeten. Vandaar de zurigheid. De eerste versie (na negentien drafts) was lang zo zuur niet…

Het #LCF is van de nagellak. Nou ja, tweederde van het #LCF, want ik heb een donkerroze en een lichtgroene nagellak in de kast liggen en die komen alleen zomers uit de kast, want dan zijn mijn teennagels veelvuldig te zien. Maar ik zag een ontzettend leuke ‘nailtutorial’ en dacht: ach, waarom niet ook eens proberen?

En het lukt! Nou ja, mijn linkerhand heeft nu leuke nagels. Recht heb ik nog niet aangedurft. Ik ben bepaald niet ambidextrous. Als TW een middagslaapje doet, ga ik het proberen. Desnoods schakel ik Baardmans in, die al aanbood me te helpen. Wie weet loop ik morgen met newspaper nail art in de rondte. Le Awesome.

Project52, #16 De theezakjes met hartjeslabels

Ik zag dit project ergens en ik kan niet meer vinden waar. Dat vind ik niet fijn, maar ik heb het projectje al ‘af’, dus ik knal hem hier toch op.

Wat heb je nodig? 

gekleurd papier of vilt (ik gebruikte vilt)
theezakjes (zolang er maar een touwtje met een labeltje aanzit, de smaak maakt echt niet uit!)
niettang (met nietjes)
schaar
potlood
stukje oud papier

Teken een hartje (of een ander figuur) op het stukje oud papier, ongeveer ter grootte van het labeltje van het theezakje, knip dit uit en leg het op je gekleurde papier of vilt. Ik legde het op oudroze vilt en nam het patroon over. Knip daarna het hartje uit en trek voorzichtig het labeltje van het theezakje. Leg het vilten (of papieren) hartje op de onderkant van je niettang en frummel het touwtje zo dat het precies op het hartje ligt en wel zo dat als het nietje er in ramt, het touwtje vastzit. Ram het nietje er door. Op zich ben je klaar. Ik trok het koordje er  nog door en legde er een knoopje in, zodat het touwtje er moeilijker vanaf kan worden getrokken.

Klaar!

Maar dan verpest je je project door zelf zo’n beschermhoesje te maken voor om het theezakje, dat er na eindeloos gefruts uitziet alsof het is gemaakt bij Juf Miep in de kleuterklas. Beetje jammer. Ik zou zeggen: laatste deel? Optioneel!

Het mooie van dit project is dat je veel van je overgebleven spulletjes kunt gebruiken, zo had ik dus nog een half vel oudroze vilt liggen en theezakjes heeft iedereen eigenlijk wel in huis. Een klein stukje oud papier en je bent al klaar: het is klein, snel, simpel en goedkoop om te maken en volgens mij ook ideaal om te doen met kleine kinderen die al wel zelfstandig kunnen knippen. Je hoeft ze dan alleen te helpen met het nieten. Daarna kun je samen een theefeestje geven of in zo’n minipotje van een kinderserviesje een beetje thee zetten met een zakje dat je net geknutseld hebt. Maak eerst samen die cupcakes van de vorige post. Succes verzekerd!

Wat nou het punt is, is dat Baardmans en ik rommelkonten, chaoten en slordigerds van de bovenste plank zijn. Echt, met medailles en benoemingen in de eerste klasse. Onze ouders hebben wel geprobeerd het ons aan te leren, maar opruimen, netjes en schoon houden, dat is niet iets dat bij ons vanzelf gaat. De enige kamer die altijd netjes en schoon is, is de kamer van TW. Nou staat daar ook nog nauwelijks iets in, dus dat gaat veel makkelijker.

Doordat TW ergens moet slapen, hebben wij een kamer minder tot onze beschikking. Een kamer waar boeken stonden, dozen voor tijdschriften, knutseltroep, kerstboomoptuigspullen en wat dies meer zij. Al die spullen hebben we in de waskamer gepropt en een deel is naar de vliering gegaan. Want kerstboomoptuigspullen gooi je niet weg, ook al gebruik je ze maar drie weken per jaar. In de waskamer staat een was/droogcombi en een grote klerenkast voor Baardmans’ collectie t-shirts. Ook woont de slaapzak daar en het luchtbed, voor het geval er visite komt die wil/moet blijven slapen.

Daar kwamen twee kleine Billy’s bij, waar ik de boeken zo inkwakte. Ik had ze bij de verhuizing al rucksichlos in de grote Ivars gekwakt, dus het was bepaald niet makkelijk om iets te vinden in die chaos, zo stond de eerste Harry Potter gezellig naast ‘Specifiek Opvoeden’. Alle knutselspullen in dozen van verschillende formaten. Het wasrek dat altijd uitgeklapt staat en vol hangt, want de droger van die was/droogcombi doet het vrijwel nooit. Dan valt er hier wat en daar wat, er staat nog een stuk aanrechtblad, twee kastdeurtjes en groot stuk zachtboard. Schoenen, frutsels, wasgoed dat is gewassen is, maar niet opgevouwen. Echt, ik heb de blos hier van schaamte op mijn wangen staan. Maar! Zaterdag besloot ik dat het genoeg was geweest. Het Moet Anders! Een opgeruimd huis helpt bij een rustig hoofd. Ofzo. Dus sloeg ik aan de schlepp. In onze slaapkamer moest het bed op een andere plek, zodat de Billy’s erbij passen. De rommelkamer (vroeger heette die waskamer…) moest helemaal leeg. Na het vouwen van zeventien manden wasgoed en dat opgeruimd te hebben, sleepte ik het halve aanrechtblad (die dingen zijn zwaar!) naar de hoek achter de deur en checkte of die nog open kon. Jawel, dat kon nog. Het wasrek hing ik weer vol met halfdroge was en laadde ALL THE BOOKS van de kastjes op en naast de was/droogcombi (daar staat een soort van tafel overheen, maakt u zich geen zorgen. Zie ook foto.) Daarna trok ik de Billy naar de slaapkamer en toog naar beneden voor een bak thee.

Want dat had ik wel verdiend.

Zondag. Baardmans had de andere Billy leeggehaald en op z’n nieuwe plek gezet en ik nam de ene helft van de boeken onderhanden. Nou is het mijn werk, biebmiep zijn. Maar om je eigen boeken indelen, dat zou je eigenlijk niet moeten doen. Ik stond daar met Rita Kohnstamm’s ‘Ontwikkelingspsychologie I’ in mijn handen en dacht: “maar mijn collectie psychologie is te klein om er een specifieke SISO aan te hangen!” Ik heb al mijn secundaire materiaal maar apart gehouden en de boel op alfabet gezet. De ene kast is klaar. Het ziet er niet uit. Zo’n kleine Billy, double stacked. Maar het kan niet anders. Te veel boeken. Te kleine ruimte. Hoe je het maar zien wil, eigenlijk. Morgen ga ik de rest doen. Daarna ga ik die epische hoeveelheid wasgoed aanpakken, daarmee beeindig ik dan Project #12.

Om mezelf op te vrolijken besloot ik zelf chips te maken. In de oven. Mensen, wat mislukte dat jammerlijk. Ook al had ik mijn erpels zo dun gesneden als menselijkerwijs maar mogelijk was, het werden nare, bleke chips die er zeer slap bij hingen. Ik zelf was ook bijzonder slap, trouwens. Een Project dat mislukt. Daar hou ik dus niet van. Ik doe gewoon of Project #13 niet is gebeurd en maak een volgende keer zelf chips met de frietpan. Oh zo.

Maar omdat ik na het koken van het eten nog steeds dacht: gatver, wat ben ik toch een loser, bedacht ik dat ik wel kleine cupcakes kon bakken. Cupcakes bakken, dat kan ik. Daarnaast had ik een doosje blauwe bessen gekocht en het leek me nou lekker om die blauwe besen door een basisrecept te mikken om te kijken wat er uit zou komen. Project 14 dus!

Nou, het werden beestachtig lekkere blueberry cupcakes! Het beslag zag er raar grijs uit, maar na het bakken waren ze toch gewoon blond, met diep donkerroodpaarse bessen. En ze waren echt heerlijk. De overgebleven blauwe bessen kookte ik op met een bodempje water en een lepel suiker en mikte dat over de yoghurt. Nam een hap. En verbrandde keihard mijn mond.

Like you do.

Maar ik heb in een weekendje wel bijna drie Projecten afgerond. Dat dan weer wel. [insert strijdkreet] Ooooooehehahahaajoooooooooh[/strijdkreet]

Ik kreeg een comment op het blogje dat ik schreef over de eerste 1750 jaar (plus de enkele honderden jaren voor het begin van de jaartelling) en TBK heeft gelijk. Je kunt in een week niet alles leren over ALL THE PHILOSOPHERS. Nou was dat ook niet direct mijn doel, maar het is ook niet te doen.

Toch begon ik het langzamerhand wel leuk te vinden. Zo vanaf Nietzsche begon ik te denken dat ik toch zo’n sukkel niet was en begon ik de theorieën echt te begrijpen, het er hartgrondig mee eens te zijn en keihard te gillen tegen het papier, waarbij TW zo schrok dat hij omviel (hij deed vandaag vier miniscule stapjes richting Baardmans!).

Het boek is uit en ik neem het maandag weer mee naar mijn werk en lever het keurig in bij de automaat. Ik heb er dingen uit geleerd en ik heb vooral wat over mezelf geleerd.

Noam Chomsky is meer dan een linguïst. Heidegger was een engerd. Lyotard had verdomme gelijk (wat een onfortuinlijke achternaam trouwens, ik verwachtte hem al direct in zo’n Spandex maillot met galgen te zien). Franse filosofen zijn tuberculoos, maar sterven door de gevolgen van auto-ongelukken. Ik ben pomoër dan ik dacht. Instant philosophical satisfaction bestaat niet. De Verlichting was moderner dan de hedendaagse maatschappij. Filosofen maken veel ruzie met elkaar. In het boek zijn maar heel erg weinig vrouwelijke filosofen opgenomen.

Ik had een beloning voor mezelf bedacht. Suikerwerk trekken. En daar heb ik me dus al in verdiept en het blijkt dat je dan met dunne latex handschoentjes aan 80 graden hete suiker staat te klooien. Tachtig graden. Ja. Dat gaat natuurlijk niks worden met die idioot HoogSensitieve handen van mij. Dus nu moet ik mezelf met iets anders belonen.

En ik weet niks.

Bevangen door ‘Is that all there is…‘.

Ik wist wel dat al dat gefilosofeer alleen maar draaahaaaaamaaaaaaaa zou brengen.